300 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸਨ ਫਰਿੱਜ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਫਿਰ ਬਰਫ ਅਤੇ ਕੁਲਫੀ ਕਿਵੇਂ ਜਮਾਉਂਦੇ ਸੀ ਲੋਕ?

Ice Without Refrigerators: ਜਦੋਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੀਜ਼ ਵਰਗੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਵੀ ਲੋਕ ਆਈਸ ਕਰੀਮ ਅਤੇ ਕੋਲਡ ਡਰਿੰਕਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਆਓ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ।

Ice Without Refrigerators

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਫਾਰਸ ਦੇ ਝੁਲਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮਾਰੂਥਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਰਫ਼ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਸਟੋਰ ਕਰਨ ਲਈ ਯਾਖਚਲ ਨਾਮਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਗੁੰਬਦ-ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ ਬਣਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਮਿੱਟੀ, ਰੇਤ, ਸੁਆਹ, ਅੰਡੇ ਦੀ ਸਫ਼ੈਦੀ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਇੰਸੂਲੇਟਡ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਬਣਤਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਠੰਡੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਠੰਡੀ ਮਾਰੂਥਲ ਦੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਵਾਸ਼ਪੀਕਰਨ ਕਾਰਨ ਅੰਦਰ ਸਟੋਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਰਾਤ ਭਰ ਜੰਮ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਕਿ ਬਰਫ਼ ਵਿੱਚ ਨਮਕ ਜਾਂ ਪੋਟਾਸ਼ੀਅਮ ਨਾਈਟ੍ਰੇਟ ਮਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਇਸਦਾ ਫ੍ਰੀਜ਼ਿੰਗ ਪੁਆਇੰਟ ਘੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਿਸ਼ਰਣ ਬਹੁਤ ਠੰਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਕਨੀਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੁਗਲ ਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਕੁਲਫੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਦੁੱਧ ਦੇ ਮਿਸ਼ਰਣ ਨੂੰ ਧਾਤ ਦੇ ਮੋਲਡਾਂ ਵਿੱਚ ਡੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਮਕੀਨ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ ਵਰਗੇ ਠੰਡੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਸਰਦੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਜੰਮੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਤੋਂ ਬਰਫ਼ ਕੱਟਦੇ ਸਨ। ਇਹਨਾਂ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੜੀ, ਘਾਹ ਜਾਂ ਬੁਰਾਦੇ ਨਾਲ ਇੰਸੂਲੇਟ ਕੀਤੇ ਭੂਮੀਗਤ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ ਅਤੇ ਸਟੋਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਬਰਫ਼ ਵਾਲੇ ਘਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਭੂਮੀਗਤ ਕਮਰੇ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ ਜੋ ਕੁਦਰਤੀ ਰੈਫ੍ਰਿਜਰੇਟਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਇਨਸੂਲੇਸ਼ਨ ਨੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨੂੰ ਘਟਾਇਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਡਰੇਨੇਜ ਸਿਸਟਮ ਪਿਘਲਦੀ ਬਰਫ਼ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪਿਘਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਸੀ।

ਭਾਰਤ ਵਰਗੇ ਗਰਮ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪਾਣੀ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਛੇਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ ਭਾਫ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਸੋਖ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਵਿਧੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਠੰਢਕ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਮਿਠਾਈਆਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।

ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਟ੍ਰੇਆਂ ਬਾਹਰ ਸੁੱਕੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਘੱਟ ਨਮੀ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਅਸਮਾਨ ਨੇ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਿਨ ਦੇ ਤਾਪਮਾਨ ਉੱਚੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਜੰਮ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਯੂਮੰਡਲੀ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਹੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।