ਜਦੋਂ ਘੜੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਕਿਵੇਂ ਦੇਖਦੇ ਸੀ ਲੋਕ? ਪੜ੍ਹੋ ਪਹਿਰ ਬਣਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ

ਘੜੀਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਂ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸਮੇਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਸੀ। ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖੀ। ਆਓ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਘੜੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ ਤਾਂ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਦੇਖਦੇ ਸੀ।

History Of Time

ਘੜੀ ਦੀ ਖੋਜ 15ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਆਸਪਾਸ ਹੋਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਮਾਪਣਾ ਉਸ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਸੀ। ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਅਤੇ ਬਦਲਦੇ ਮੌਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਮਾਂ-ਸਾਰਣੀ ਸੀ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਸੀ। ਦਿਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਖੰਭੇ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਧੱਕੇ ਗਏ ਖੰਭੇ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਪਤਾ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅੱਠ ਪਹਿਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸੀ, ਭਾਵ ਕਿ ਹਰੇਕ ਪਹਿਰ ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਘੰਟੇ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।